świąteczny sernik z powidłem śliwkowym. dla gości.

mój sernik odświętny to taki sernik, który robi się błyskawicznie. a to sztuka: serniki zazwyczaj wymagają sporego nakładu pracy i czasu.

i do tego jest naprawdę przepyszny a przez dodatek mascarpone - delikatny i gładki.

czyli ideał:
- na pierwszy sernik,
- gdy nie ma czasu na ten klasyczny,
- gdy po domu lata mały, domagający się uwagi berbeć,
- w przedświątecznym czasie, gdy na głowie prócz innych potraw, trzeba przy małym brzdącu zrobić świąteczne porządki.
- gdy rano niespodziewanie dostajesz telefon, że będziesz mieć gości po południu...

czy w mojej lodówce na co dzień gości ser ricotta i mascarpone? przyznaję, że nie. ale na szczęście w pobliżu jest market, gdzie bez problemu dostanę i ricottę i mascarpone. i tyle.

a, no i można eksperymentować ze smakami: nie dodawać powideł i cynamonu, a dodać wanilię, zmieniać powidła na ulubiony dżem... jeśli wypróbujecie inny wariant, koniecznie dajcie znać!



 

świąteczny sernik z powidłem śliwkowym i polewą czekoladową

/inspiracja: tutaj i tutaj, na moim drugim blogu/

s k ł a d n i k i:

- 250 g sera ricotta
- 250 g sera mascarpone
- 100 g czekolady (gorzkiej, min. 70%)
- 50 g suszonych śliwek
- pół łyżeczki cynamonu
- 4 łyżki powideł śliwkowych
- 100 g owsianych ciasteczek
- 1/2 szklanki cukru pudru
- 1 łyżka mąki
- 1 białko jajka

- gorzka czekolada (roztopiona w kąpieli wodnej, rozprowadzona po wierzchu sernika, który już odstał w lodówce)

w y k o n a n i e:

1. ciastka skruszyć (najlepiej w malakserze) i wysypać nimi dno keksówki (wyłożonej papierem do pieczenia), dociskając do jej dna.

2. połączyć oba ricottę i mascarpone za pomocą miksera. cukier dodawać stopniowo.

3. do masy serowej dodać białko jaja, zmiksować, dodać powidła - zmiksować. następnie dodać mąkę oraz cynamon. masa ma być jednolita po wmieszaniu mąki i cynamonu.

4. czekoladę i suszone śliwki bardzo drobno siekamy i dodajemy na końcu. mieszamy ręcznie.

5. masę serową wylewamy na "spód" z kruszonych ciastek.

6. piekarnik rozgrzać do 175*C, lecz tuż przez włożeniem do niego ciasta, zmniejszyć temperaturę do 120*C. piec przez 25-30 min.

Uwaga:
- po upieczeniu nie będzie do końca stężały. Kiedy wystygnie schłodzić w lodówce przez kilka godzin (a najpiej przez całą noc).
- przynajmniej 15 min przed podaniem wyjąć z lodówki.

 



przepis znów na konkurs "Moje wypieki" - bo przecież są tam takie nagrody!

flan jabłkowo-gruszkowy. dla gości.

goście, goście. dzwonią, że wpadną.
nie, żeby za dwadzieścia minut - dają mi trochę czasu. ze 3 godziny.
szmat czasu? no nie wiem.
ale jest sobota. i do tego cudowna.
a to oznacza: ogarniecie domu, zakupy i przede wszystkim długi spacer.
a ponieważ to goście, nie wystarczy ogarnąć dom. trzeba dodać do listy posprzątanie tarasu.
i koniecznie upiec coś słodkiego.

nie jestem z tych pań domu, które "zawsze pod ręką mają w lodówce ciasto francuskie". ani w lodówce, ani w zamrażarce, która zazwyczaj jest pełna zamrożonych obiadków i deserków małej Mysi-Gęsi.

mam natomiast pomysł na błyskawiczne ciasto: flan jabłkowo-gruszkowy. pomysł na ten wypiek podała... Magda Gessler. ja go - co najwyżej lekko zmodyfikowałam.

cudownie patrzy się na proste proporcje w przepisie; takie, które aż zachecają do pieczenia. ja jednak musiałam dokonać pewnych zmian, by ciasto było (dla mnie) idealne.



flan jabłkowo-gruszkowy

s k ł a d n i k i:

- 4 łyżki mąki pszennej pełnoziarnistej (w oryginale: zwykła, jasna mąka)
- 4 łyżki cukru (sugeruję 3 łyżki, jeśli wolicie wypieki mniej słodkie)
- 4 łyżki oleju
- 4 jajka
- 1 łyżeczka proszku do pieczenia
- 2-3 łyżki mleka (z powodu mąki pełnoziarnistej, która wymaga większej ilości płynu)
- 1 cukier waniliowy (pominęłam)
- 3 niewielkie jabłka i 1 nieduża gruszka (w oryginale: do 4 jabłka)

w y k o n a n i e:

wymieszać wszystkie składniki na jednolitą masę konsystencją przypominającą śmietanę.
owoce obrać i pokroić w ósemki (gruszki na mniejsze kawałki, gdyż są twardsze). ułożyć na wyłożoną papierem do pieczenia tortownicę. zalać je masą.
piec w 170 st. Celsjusza przez 45 min.







 



 



 

Przepis bierze udział w konkursie "Moje Wypieki", gdzie nagrodą jest jedna z książek p. Doroty, a które możecie zobaczyć tutaj.

po pierwsze, śniadanie

śniadanie, rzecz święta.
nie wyjdę z domu bez śniadania. tylko co to znaczy: śniadanie?
pożywny, energetyczny ale nie za ciężki posiłek na dobry początek dnia.



a śniadanie tak różne, jak każdy z nas.
i niekoniecznie zawsze związane z naszym pochodzeniem.

czy śniadanie francuskie tylko dla Francuzów?
a angielskie dla Anglików
czy po polsku wszyscy Polacy zaczynają dzień?

na słodko czy na słono?
na ciepło czy na zimno?
małe czy duże?

ile pytań tyle odpowiedzi.

u mnie w domu królował styl różnorodny - w zależności od okazji, możliwości i czasu. a najbardziej uwielbiałam śniadania niedzielno-świąteczne. rodzinne i przepyszne.

jednak od prawie 10 lat na śniadanie zawsze jem to samo, ale w różnych wydaniach:

muesli własnoręcznie robione z maślanką, łyżeczką domowego dżemu i cynamonem.
koniecznie z kawą.



 

muesli jest proste w wykonaniu, ale zajmuje trochę czasu.

s k ł a d n i k i:

- dwie duże paczki płatków owsianych ogórskich
- jedno opakowanie płatków jęczmiennych bądź orkiszowych
- 350 g mieszanki studenckiej (albo naszych ulubionych bakalii)
- 1/4 paczki pestek dyni
- 1/5 paczki nasion lnu (w całości)
- sezam (najlepiej niełuskany)
- 1/5 paczki wiórków kokosowych
- nasiona słonecznika (opcjonalnie)

w y k o n a n i e:

wszystkie elementy podprażyć na suchej patelni (oprócz rodzynek) i wymieszać. pamiętać, by do czasu aż mieszanka nie wystygnie przemieszać ją, by się nie zaparzyła.
i oto rewolucja. moja wersja muesli na zimno w innej postaci.
idealne rozwiązanie, kiedy zmuszeni jesteśmy jeść w drodze:
w samochodzie,
w tramwaju,
gdy zasuwamy na piechotę
lub ciągniemy malucha do przedszkola.

idealne nie tylko dla zabieganych dorosłych. świetnie sprawdzi się jako alternatywa nudnego śniadania dla małego niejadka.



śniadaniowe kuleczki - śmietankowe kulki z muesli i dżemem.

s k ł a d n i k i (7-8 sztuk):

- opakowanie serka kremowego
- 8-7 łyżeczek ulubionego dżemu (tutaj, mój ulubiony, porzeczkowy - z Łowicza)
- własnoręcznie robione muesli z mielonym siebiemiem lnianym

w y k o n a n i e:

- na talerzyk wysypać muesli i siemię lniane.
- łyżką nabrać trochę serka i wyłożyć na warstwę muesli. lekko docisnąć, by płatki poprzyklejały się do serka. na środek kładziemy trochę dżemu, by zachować spory odstęp od krawędzi.
- delikatkie zawijać rogi warstwy z serka ku górze, następnie chwycić od dołu i zrobić kulkę tak, by dżem nie wypłynął, doklejając muesli z zewnątrz.
- podobnie postępować z pozostałymi kukami.

kulki najlepiej wykonać wieczorem i przechowywać w lodówce w szczelnym opakowaniu. najlepiej smakują w temperaturze pokojowej, lub leciutko schodzone.

 







 



 

szukam ciepła. gulasz wieprzowy.

pogoda w kratkę.
zimno.

ogrzewanie włączyli, czyli naprawdę jest już jesień. nie trzeba wypatrzywać pomarańczowo-rudych czy żółtych drzew. chociaż i tych coraz więcej.

potykam się o łupinki po kasztanach. jeden lśniący cudownie brązowy obracam w dłoni. Mysia-Gęsia chwyta go łapką i posyłając mi jendo z tych swoich niewinnych spojrzeń, szybko wpycha do buzi. rozpoczyna się zajadła walka.

może w przyszłym roku, myślę wyrzucając oślinionego kasztana.
Mysia obrażona, z łaską odgryza kawałek podanej przeze mnie chrupki ryżowej na pocieszenie.
jej wzrok mówi: 'nawet nie żartuj, przecież wiem, że dajesz mi to, żeby odwrócić moją uwagę od kasztana'.

no może i tak jest. grunt, że koniec końców dała się udobruchać.

wracamy zziębnięte do domu. teraz przyda się coś pożywnego i rozgrzewającego. Mysia dostaje swoją butlę i uderza w kimono jeszcze zaróżowiona po spacerze. ja nakładam sobie porcję gulaszu.



gulasz wieprzowy. z łopatki, najprostszy.

inspiracja: stąd

s k ł a d n i k i:

- 500 g łopatki wieprzowej
- 2 marchewki
- 3 cebule
- 30 g suszonych grzybów
- 500 ml wody
- 2 liście laurowe
- 4 kulki ziela angielskiego
- sól, pieprz, chili

w y k o n a n i e:

- grzyby zalać ciepłą wodą (ok. 1 szklanki) i zostawić na kilka godzin (u mnie 2 h)
- mięso umyć, osuszyć i pokroić w kostkę. obtoczyć w mące i podsmażyć na patelni z każdej strony, po czym zdjąć z patelni.
- pokrojoną drobno cebulę i marchewkę (na ćwierć plasterki) wrzucić na tę samą patelnię. podsmażamy przez chwilę.
- do garnka wrzucamy mięso, cebulę i marchew z patelni oraz odciśnięte z nadmiaru wody grzyby.
- pozostałą po moczeniu grzybów wodę wlewamy na gorącą patelnię, by zebrać z niej smaki po smażeniu, a następnie dodać do pozostałych składników.
- garnek postawić na gazie, dodać liście laurowe i ziele angielskie. jeśli wydaje się, że płynu jest za mało, dolać wodę. dusić pod przykryciem, aż wszystko będzie miękkie (ok. 1 h).
- pod koniec doprawiamy solą, pieprzem i chili.
- podawać z natką pietruszki i chlebem bądź kaszą.

 



 



 

słodki hit jesieni - bułeczki dyniowe.

zdecydowanie powinnam wrócić do tematu "dań kamuflażu".
tym razem dynia podpadła mojemu eR, chociaż nie wiem, doprawdy, czym.

inna rzecz, że naprawdę chodziły za mną wypieki z dynią.
takie, które wpisywałyby się w jesienną aurę, panującą na zewnątrz.
jabłonie w sadzie wciąż zielone, pachną już jabłkami.
słońce już też jesienne. i dynia na blacie szczerzy się do mnie.
chociaż powietrze coraz bardziej rześkie z rana, jego zapach przywołuje najlepsze wspomnienia: lśniące kasztany, kolorowe liście, grzyby, jak namalowane.

siadam z pachnącą cynamonem bułeczką z powidłami i aromatyczną kawą na kanapie. przykrywam kocem i sięgam po książkę.

Mysia-Gęsia śpi, nabiera sił na popołudniowe szaleństwa.

uśmiecham się na myśl, że w tym samym momenci, eR. sięga po taką właśnie bułeczkę w pracy. i myśli o nas.

a może w biegu pochłania ją i przez myśl przebiega mu tylko: "tego mi było trzeba".
nie wie jednak, że była w niej dynia.
i niech tak zostanie...

idealny, prosty przepis z dynią w roli głównej, podrasowaną cynamonem i kwaskową nutą powideł śliwkowych. cudowny, jesienny kolor i smak. bułeczki są puszyste jak na spory udział dyni. jedna spora bułeczka idealnie zastąpi nam typowe ciacho do kawy i zaspokoi nasz głód na słodycze. a ma tylko 148 kcal.



jesienne dyniowe bułeczki drożdżowe z powidłami

inspiracja stąd

s k ł a d n i k i (na 11 bułeczek) :

- 2,5 szklanki mąki pszennej
- 10 g drożdży suchych
- pół szklanki mleka
- 3/4 szklanki puree z dyni*
- 3 łyżki masła, roztopionego
- 1 łyżeczka cynamonu
- skórka otarta z 1 pomarańczy
- 4 łyżki cukru
- 1/4 łyżeczki soli

+ 3/4 szklanki powideł śliwkowych

w y k o n a n i e:

- należy pamiętać, by wszystkie składniki miały temp. pokojową.
- drożdże wymieszać z przesianą mąką.
- dodać resztę składników, wyrabiać, aż będzie miękkie i elastyczne.
- odłożyć w misce przykrytej ściereczką w ciepłe miejsce aż podwoi objętość (ok. 1,5 h). po tym czasie odgazować (uderzyć w nie) i krótko wyrobić.
- ciasto podzielić na 10 części. każdą rozpłaszczyć, nałożyć pełną łyżeczkę powideł i zalepić. złączeniem do dołu umieścić w wyłożonej papierem do pieczenia formie (u mnie tortownica). kolejne bułeczki układać w niewielkich odstępach od siebie, by w trakcie pieczenia "przytuliły się".
- piec przez 30-35 min. w 195*C.

* puree z dyni robię na dwa sposoby:
1) dynię obieram (lub nie, jeśli mam hokkaido), wydrążam środek z pestkami i kroję na mniejsze części. piekę je w 180*C przez ok 90 min a natępnie miksuję.
2) dynię obieram (lub nie, jeśli mam hokkaido), wydrążam środek z pestkami i kroję na średniej wielkości kostkę. duszę na gazie z niewielką ilością wody (by się nie przypaliła) do miekkości. następnie blenderuję.

sama ciasto przygotowałam w maszynie do pieczenia chleba:
składniki umieszczamy w maszynie w kolejności: płynne, sypkie, drożdże i włączamy program "dough". potem postępujemy jak w przepisie.

malinowy szał. i malinowe bułeczki drożdżowe

w tym roku maliny zgłupiały. nie wiem, czy to się zdarza często. w tym roku był dziki szał.

maliny jesienne, owocujące do samych mrozów, w sierpniu nieśmiało zachęciły nas do robienia przeróżnych łakoci z ich udziałem. przeciery dla małej Mysi-Gęsi, błyskawiczne muffiny, mięciutkie bułeczki z nadzieniem, tarty... pomysłów nie było końca.

początkiem września pojawiły się pierwsze objawy szaleńczego owocowania. człowiek dwóch dni bez obierania nie mógł opuścić, bo opadały. maliny mieniły się w oczach.

cudowny komfort robienia soku i innych przetworów bez wyrzutów sumienia, że bieżącą konsumpcją się człowiek nie na cieszy.

no to się cieszymy: do woli buszujemy w krzakach zajadając się owocami prosto z gałązek: pięknymi, dorodnymi, bez "lokatorów".

ale tak naprawdę, to hamulce puściły dopiero teraz, kiedy i moja i moich rodziców spiżarka pełna jest malin w słoikach. nie nadążamy po prostu.

nie, żeby mi maliny zbrzydły, bo to chyba niemożliwe w moim wypadku. ale jeść je na śniadanie, podwieczorek, obiad i kolację pod różnymi postaciami? tego chyba nigdy nie było...

tym razem eksperymentalnie, ale przepysznie (przepis dodaję do swego notesu, chociaż urodził się spontanicznie).



drożdżowe bułeczki malinowe

s k ł a d ni k i (na 12 bułeczek):

- ok. 300 g. świeżych malin (mogą być mrożone)
- 2 łyżeczki jogurtu greckiego
- 15 g świeżych drożdży (wydaje mi się, że z 10 g też wyjdą)
- ok. 250 g mąki pszennej
- 40 g cukru
- 2 łyżeczki masła
- szczypta soli

w y k o n a n i e (wszystkie składniki muszą mieć pokojową temp.):

- zmiksować maliny (tak, by wyszło 200 ml musu)
- dodać jogurt, cukier, zamieszać dokładnie, by cukier się zaczął rozpuszczać. dodać pokruszone drożdże, dobrze zamieszać.
- do masy malinowej wsypać połowę mąki i mieszać do połączenia się składników.
- odstawić w ciepłe miejsce pod przykryciem na godzinę.
- po tym czasie dodać sól i resztę mąki, tak by ciasto było dość ścisłe. wyrabiać, aż będzie lśniące.
- z ciasta uformować bułeczki (takiej wielkości, by bułeczka mieściła się w lekko przymkniętej dłoni); ja wkładałam do foremek na muffinki (papilotki należy potraktować tłuszczem, by nie przywarły do nich bułeczki).
- bułeczki odstawić do wyrośnięcia na kolejną godzinę.
- kilka świeżych malin lekko wcisnąć w każdą bułeczkę.
- piekarnikowi rozgrzanemu do 200*C obniżyć temp. do 180*C przed samym włożeniem bułeczek. piec przez 15 min.




idealne na drugie śniadanie do kawy, do mleka.

do pracy, do szkoły, na spacer.

i ten szalony różowy kolor.

panterkowy (w końcu Różowa był ta Pantera ;).



lekko słodkie ciasto, lekko kwaskowe maliny i słodki cukier puder równa się...?

balans.



najlepiej smakują z samym masłem, po przekrojeniu na pół.

albo ze schłodzonym serkiem śmietankowym, delikatnie słodkim. na ciepłej bułeczce.



 

drożdżowe z owocami (lata) i kruszonką. po prostu.

proste, jeżeli jest proste a nie banalne, jest najlepsze.
prosta droga jest najprostsza i najczęściej najlepsza, najszybsza i bezpieczna.
to my najczęściej lubimy z tego zrobić problem.
bo przecież zawsze lepiej jest tam, gdzie nas nie ma. Dlatego zamiast prosto - kluczymy gdzieś dookoła mijając się z tą prostą, najlepszą drogą.

i oto wchodzimy do kuchni. i mamy ochotę na najprostsze, najcudowniejsze ciasto drożdżowe. z owocami. z owocami i kruszoną, rzecz jasna.
u mnie owoce lasu: maliny, jeżyny i borówki (amerykańskie co prawda, ale i tak mają cudny kolor).

 



 

 

ciasto drożdżowe z owocami o kruszonką - klasyczne

inspiracja zaczerpnięta z tego przepisu (z małymi zmianami)

 

s k ł a d n i k i:
- 500 g mąki tortowej
- drożdże instant (7 g)
- 4 żółtka
- 150 g cukru
- szklanka mleka
- 100 g masła - rozpuszczonego
kruszonka:
- 50 g masła
- 50 g cukru
- 50 g mąki
dodatkowo:
- ok. 500 g owoców (u mnie: maliny, jeżyny i borówki amerykańskie)

w y k o n a n i e:
- mąkę połączyć z drożdżami. żółtka - z cukrem. dobrze wymieszać.
- do żółtek dodać ciepłe (ale nie gorące!) mleko i masło. wymieszać. mąkę dodawać stopniowo, jednocześnie wyrabiając już ciasto.
- ciasto ma być elastyczne i gładkie. uformować z niego kulę i odłożyć w misce. przykryć ściereczką. musi wyrosnąć, dlatego należy odczekać ok. 1,5 h.
- kruszonka: masło posiekać z cukrem i mąką. zagnieść szybko (uformować kulę), owinąć folią i włożyć do lodówki.
- owoce bardzo delikatnie opłukać i rozłożyć na ręczniku papierowym do wyschnięcia.
- ciasto po wyrośnięciu, zagnieść szybko i rozciągnąć (nie trzeb wałkować) w formie wyłożonej papierem do pieczenia. odstawić do ponownego wyrośnięcia (0,5 - 1 h).
- na ciasto położyć delikatnie owoce (niech zbyt wcześnie nie puszczą soku) i kruszonkę, odrywając z kuli małe kawałeczki ciasta (można zetrzeć ją też na tarce). najlepiej szybko, by nie ogrzać jej rękoma.
- piec w temp. 200*C przez ok. 45 min.



 

czy po spróbowaniu tego ciasta nadal chce się jeść inne na drożdżach?

chce. ale nie można w swojej karierze tego nie spróbować.



 

bez kruszonki ciasto będzie lekko kwaskowe od owoców. ale kto myśli drożdżowym cieście z owocami bez kruszonki?



 

dla łasuchów: tak, można ciasto posypać cukrem pudrem. wtedy jeszcze ładniej wygląda.



 

ciasto koniecznie jeszcze jeszcze ciepłe.

tak, wiem, drożdżowe powinno się jeść ostudzone. ale jeśli tak tylko troszeczkę będzie ciepłe, to chyba nic się nie stanie, prawda? a takie jest przecież najlepsze: do przedpołudniowej kawy, na podwieczorek ze szklanką mleka, na deser - nawet po bardzo sycącym obiedzie.