szukam ciepła. gulasz wieprzowy.

pogoda w kratkę.
zimno.

ogrzewanie włączyli, czyli naprawdę jest już jesień. nie trzeba wypatrzywać pomarańczowo-rudych czy żółtych drzew. chociaż i tych coraz więcej.

potykam się o łupinki po kasztanach. jeden lśniący cudownie brązowy obracam w dłoni. Mysia-Gęsia chwyta go łapką i posyłając mi jendo z tych swoich niewinnych spojrzeń, szybko wpycha do buzi. rozpoczyna się zajadła walka.

może w przyszłym roku, myślę wyrzucając oślinionego kasztana.
Mysia obrażona, z łaską odgryza kawałek podanej przeze mnie chrupki ryżowej na pocieszenie.
jej wzrok mówi: 'nawet nie żartuj, przecież wiem, że dajesz mi to, żeby odwrócić moją uwagę od kasztana'.

no może i tak jest. grunt, że koniec końców dała się udobruchać.

wracamy zziębnięte do domu. teraz przyda się coś pożywnego i rozgrzewającego. Mysia dostaje swoją butlę i uderza w kimono jeszcze zaróżowiona po spacerze. ja nakładam sobie porcję gulaszu.



gulasz wieprzowy. z łopatki, najprostszy.

inspiracja: stąd

s k ł a d n i k i:

- 500 g łopatki wieprzowej
- 2 marchewki
- 3 cebule
- 30 g suszonych grzybów
- 500 ml wody
- 2 liście laurowe
- 4 kulki ziela angielskiego
- sól, pieprz, chili

w y k o n a n i e:

- grzyby zalać ciepłą wodą (ok. 1 szklanki) i zostawić na kilka godzin (u mnie 2 h)
- mięso umyć, osuszyć i pokroić w kostkę. obtoczyć w mące i podsmażyć na patelni z każdej strony, po czym zdjąć z patelni.
- pokrojoną drobno cebulę i marchewkę (na ćwierć plasterki) wrzucić na tę samą patelnię. podsmażamy przez chwilę.
- do garnka wrzucamy mięso, cebulę i marchew z patelni oraz odciśnięte z nadmiaru wody grzyby.
- pozostałą po moczeniu grzybów wodę wlewamy na gorącą patelnię, by zebrać z niej smaki po smażeniu, a następnie dodać do pozostałych składników.
- garnek postawić na gazie, dodać liście laurowe i ziele angielskie. jeśli wydaje się, że płynu jest za mało, dolać wodę. dusić pod przykryciem, aż wszystko będzie miękkie (ok. 1 h).
- pod koniec doprawiamy solą, pieprzem i chili.
- podawać z natką pietruszki i chlebem bądź kaszą.

 



 



 

odpocząć od smażonej ryby - gulasz rybny

mysia śpi. śpij i ty.

ale nie mogę. boję się. czego? wilka złego. a gdzie on jest? za lasem...

no to idź spać.

a ja się buntuję. piąta kawa przed południem, ale mnie to jeszcze nie zastanawia. po powrocie do domu może nie zastałam stajni Augiasza, ale jednak z perspektywy weekendowej nieobecności w domu, kurz bardziej rzuca się w oczy. bardziej niż kawa, która już nie działa.

dziś ryba. inna, bo w gulaszu. jak ktoś, ja ja ma "do wyrzygania jeden krok" na myśl o smażeniu po raz n-ty ryby, polecam. czy "śmierdzi" rybą? cóż, u mnie w domu od zawsze jadało się ryby pod wieloma postaciami i ja ryby lubię, więc nie wiem, czy gulasz ma ten specyficzny zapach. jednak w domu nie znać, że ryba jest na obiad, a danie jest lekkie.

/przepis zainspirowany tym/

 

Z pamiętnika MM

refleksja na temat... początku. 

Zapewne niejedna z nas zastanawiała się jak ten dzień będzie wyglądał, kiedy zobaczy słynne “dwie czerwone kreseczki”. Czy przez te kilka sekund mocniej zaświeci słońce, czy na niebie rozbłyśnie błyskawica, czy jednak będzie to bardzo ponury, szary a przy tym nijaki dzień? Miałaś się obudzić natchniona intuicją, że oto mały człowiek zaczyna się w tobie rozwijać? Mąż podczas testu miał cię trzymać z rękę albo z wyczekiwaniem czekał w salonie, chodząc nerwowo i obgryzając paznokcie?

Najczęściej jednak rzeczywistość daleka jest od realizacji naszych oczekiwań. Ja tego dnia obudziłam obudziłam się jakoś bez przekonania. Podreptałam do łazienki na pamięć i w ostatniej chwili przypomniałam sobie, że przecież miałam zrobić test. Nie wiem, czego oczekiwałam po sobie w takiej chwili, nie przewidziałam swojego zachowania w wariancie “dwie czerwone kreseczki”, ale pamiętam ten skurcz w żołądku. Przecież chciałam być w ciąży. Może nie było oficjalnego “starania się”, ale jednak oboje z eR. wiedzieliśmy, co nam “groziło”. Miałam się cieszyć, tak? A tymczasem zdenerwowanie wzięło górę. Umownym znakiem z eR. miał być telefon. Jeśli przed 8 zadzwonię, to prawdopodobnie właśnie z taką wiadomością. Wypowiadając magiczne “jestem w ciąży” czułam się, jakbym właśnie wymawiała irracjonalne “jestem kosmitką”. “No to super”, usłyszałam po drugiej stronie. Czyżbym wyczuła jednak nutkę zdenerwowania? “Pogadamy jak wrócę”.

Wdech i wydech, wdech i wydech. Serce przestało łomotać, oddech się uspokoił, a ja wciąż czułam się dziwnie, jakbym pod przysięgą zeznała, że naprawdę któraś gałąź drzewa genealogicznego wybiega poza naszą planetę.

Nie, nie zostawiłam sobie “na wieczną pamiątkę” próbki moczu, dowodu na obecność rozwijającego się we mnie dzieciątka. Wydaje mi się to dużą przesadą.

Po południu do domu wrócił poddenerwowany eR. Dotknął mojego brzucha, jakby od wczorajszego wieczora nabrał mocy i mógł go porazić. Przytulił mnie i powiedział: “Bardzo się cieszę. Naprawdę”. A po chwili dodał, uważnie mi się przyglądając: “Rzeczywiście jakoś inaczej wyglądasz… Tak jakby trochę ci brzuch już urósł.”

Tej nocy nie było seksu. Hormony podpowiedziały mi, że powinnam się obrazić.